Terugblik op de Paralympische Spelen

Geschreven: 22-3-2014

Je kent vast wel zo’n film waarbij je herhaaldelijk tranen in de ogen krijgt. Waarschijnlijk herkennen vrouwen dit sneller dan mannen. Maar we kennen allemaal wel een film waarbij heftige dingen gebeuren die een verdrietig gevoel geven… En toch, na de aftiteling, vinden we het een mooie film… Een beetje dubbel dus.

Nu, vier dagen naar de sluitingsceremonie van de Paralympische Spelen, denk ik dat mijn gevoel een beetje hetzelfde is als na het kijken van een mooie dramafilm. Er zijn meerdere keren tranen gevloeid, maar toch was het een mooi evenement! En niet alleen om de ervaring. Ik heb lekker geskied, een medaille geroken, redelijke plaatseringen neergezet en het ultieme sportgevoel aan het publiek gegeven. Het ene moment was euforisch, vol goede verwachtingen en het volgende moment enorme teleurstelling.

Het waren mijn eerste Spelen. Het doel was een medaille te halen. Het doel is niet gehaald, maar was wel realistisch. Met de 2e plaats kon ik mijn zenuwen onder controle houden. Ik moest risico nemen om mijn 2e plaats te behouden. En bij risico is vallen een mogelijkheid. Helaas gebeurde me dat… Ik heb nergens spijt van want ik ben er vol voor gegaan.

Mijn eerste Spelen, zo dicht bij een medaille… Dat belooft wat voor de toekomst. Volgend jaar WK, over vier jaar Pyeongchang. Dus houd me in de gaten.

Comments are closed.